Przemówienie Jacques’a Chirac’a, Prezydenta Republiki Francji, z okazji przyjęcia w Elizeum przedstawicieli masonerii francuskiej i zagranicznych obediencji, dla uczczenia 275. rocznicy powstania stowarzyszenia masońskiego we Francji.
Panie i Panowie Wielcy Mistrzowie,
Panie i Panowie,
Jestem szczęśliwy, mogąc przyjąć dzisiaj przedstawicieli tradycji filozoficznej, która odegrała tak ważną rolę we Francji i na świecie w opracowaniu i rozpowszechnianiu idei republikańskich.
Istnieją wydarzenia, które przyczyniają się do kucia historii, które powodują rozwój sprawy wolności. Powstanie w 1728 roku pierwszej loży francuskiej, to jedno z tych wydarzeń.
Postanowiliście świętować to razem. Zapragnęliście świętować to razem z masonerią zagraniczną. Wszystkich witam bardzo serdecznie.
Goszcząc Was dzisiaj, pragnę uczcić obywatelską rolę Waszych stowarzyszeń intelektualnych. Rolę aktywną w obronie i potwierdzeniu zasad republikańskich, rolę w czuwaniu, rolę w refleksji.
Rocznica ta stanowi ponadto dla Was okazję, by wyrazić właściwą ideę masonerii, ponad stereotypami i uprzedzeniami.
Wasza działalność znajduje swoje korzenie w dziedzictwie Oświecenia, w jego światłach. Świetle rozumu, tolerancji, ludzkiej solidarności; świetle wolności, absolutnej wolności sumienia, wolności do wątpienia, gdyż wątpienie jest siłą napędową rozwoju. Wolność dobrze streszczona w tryptyku: “stymulować a nie narzucać, sugerować bez obwieszczania, raczej pytać niż odpowiadać”. Krótko mówiąc: prawdziwa wolność człowieka wolnego od namiętności i ciężaru socjalnego.
Alain Bauer [1], którego chwalebna inicjatywa dziś nas gromadzi, przypomniał narodziny masonerii we Francji u zarania XVIII wieku tym pięknym zwrotem, który zacytuję: “To naród Encyklopedii, który stara przekształcić się w naród Światła”. Narodzony wśród cierpień angielskich wojen cywilnych i religijnych, ideał masoński Izaaka Newtona marzył, by zastąpić dogmatyzmy debatą nad postępem naukowym, uwolnieniem od przymusu, usunięciem sztywności, aby ustanowić przestrzeń wolności, daleko od tabu i od mszy w indeksie epoki.
Masoneria z dumą przypisuje sobie tę historię i te przekonania. Są fundamentem jej działalności. Wyróżniają jej tradycje. Minęły trzy wieki a Wy chcecie, by Wasza praca nadal przebiegała w wolności, odrzuceniu pewników, w szerokim środowisku międzynarodowym, szukając zawsze nieodzownego spokoju ducha, w którym powinna mieć miejsce refleksja, daleko od nerwowości świata.
Masoneria drogo zapłaciła za swoją wierność tradycjom i zaangażowanie w służbę człowiekowi, prześladowana przez wszystkie totalitaryzmy.
Boleśnie naznaczył ją ponury okres Okupacji i kolaboracjonizmu. Już w sierpniu 1940 roku zostało ogłoszone prawo antymasońskie. Obediencje zostały rozwiązane, siedziby zajęte, świątynie zdewastowane, archiwa zniszczone, zbiory zrabowane. Masoni zostali zadenuncjowani, ich nazwiska przekazane nazistowskim okupantom. Wielu z nich zostało deportowanych i zmarło w obozach. Lecz w swojej historii masoneria francuska, która zawsze rozwijała się w największym poszanowaniu instytucji i praw, musiała doświadczyć takiej eksplozji przemocy i nienawiści.
Tę zawziętość można jedynie wytłumaczyć niezmiennym przywiązaniem masonów do do Republiki Francuskiej. Masoni pomogli Republice narodzić się, szerząc ideały rozumu i postępu. Chronili ją, gdy była delikatna lub atakowana. Żywili ją swoimi wymaganiami i refleksją. Zawsze stali w pierwszej linii wśród jej obrońców.
Oczywiście w XVIII i XIX weku uczestniczyli we wszystkich walkach z autorytaryzmem. Z pomieszczeń, w których odbywały się pierwsze spotkania, przyczynili się do rozpowszechnienia wartości Rewolucji Francuskiej, które potwierdza Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela. W wielkim ruchu z 1848 r., masoni walczyli o wolności polityczne i syndakalne, o wolność prasy i zgromadzeń, o zniesienie niewolnictwa.
Przyczyniwszy się do powstania Trzeciej Republiki, liczni masoni zaangażowali się w Stowarzyszeniu na rzecz Praw Człowieka, aby zatriumfowała niewinność kapitana Dreyfusa. Kilka lat wcześniej dokładnie przygotowali i gorąco bronili prawa z 1882, fundamentalnego dla Republiki, które ustanawiało, że nauka na poziomie podstawowym ma być obowiązkowa, świecka i bezpłatna. Z tą samą stanowczością i entuzjazmem popierali prawo z 1901 roku, które gwarantowało wolność zgromadzeń, i to z 1905 roku oddzielające kościół od państwa.
Walka o laickość wiele zawdzięcza ich zaangażowaniu. Walka nieustanna, walka zawsze aktualna. Walka o tolerancję i braterstwo, bazująca na poszanowaniu innych, które nie zatrzymuje się wobec różnic, pochodzenia etnicznego, czy religii.
Z biegiem czasu, podczas gdy Republika Francuska umacniała się i potwierdzały się uniwersalne wartości, których broniła, masoneria francuska potrafiła przyciągnąć kobiety i mężczyzn zaangażowanych społecznie, reprezentujących Francję w całej jej specyfice.
Nie ma wielkich spraw społecznych, dotyczących ludzkiej kondycji, którymi nie zajęliby się masoni. Ostatnio, indywidualnie lub w sposób zorganizowany, zabrali głos w dyskusji nad rolą kobiet w naszym życiu publicznym, bioetyką, traktowaniem i rolą niepełnosprawnych, przyszłością szkoły, budowaniem wspólnoty europejskiej, możliwym rozwojem, globalizacją, różnorodnością kulturową, kwestią kryzysu demograficznego oraz koniecznym dostosowaniem społeczeństwa francuskiego i jego struktur.
Jako że masonom leżą na sercu przede wszystkim potrzeby humanitarne, znajdują się oni w pierwszej linii w walce z rasizmem, antysemityzmem i ksenofobią, z dyskryminacją i wszelkimi formami przemocy. Dla Was nie ma rozwoju indywidualnego i zbiorowego, autentycznego życia we wspólnocie, bez wyzwolenia od namiętności i partykularnych interesów, od autorytaryzmów społecznych oraz integralizmów, od ignorancji i antagonizmów, które ona rodzi.
Panie i Panowie,
Wierzę, że żyjecie rocznicą, która nas dziś gromadzi, jako odnowionym zaangażowaniem na przyszłość, na rzecz kolejnego postępu, kolejnych wolności.
Dziś chciałbym zamanifestować moją aprobatę dla Waszej działalności, która odegrała istotną rolę w potwierdzeniu ideału republikańskiego we Francji. Podejmując Was tu, pragnę świadczyć o szacunku narodu dla tego czym jesteście i co robicie.
Dziękuję Wam.
*
Paryż, 23 czerwca 2003
---
[1] Alain Bauer był ówczesnym Wielkim Mistrzem Wielkiego Wschodu Francji i autorem książki Aux sources de la Franc-Maconnerie, opublikowanej w kwietniu 2003 roku przez Dervy, z której Chirac zaczerpnął definicję, którą cytuje nieco niżej, oraz tezę, że pierwotna masoneria pochodzi od ideału newtońskiego.
tłum. Tomasz Mondan
Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.
Powered by AkoComment 2.0 PL++
Polska adaptacja - © Copyright 2005 by APW Zwiastun - Joomla Demo PL
Szukaj 
