Wirtualny Wschód Wolnomularski

Jestem ciekaw czy istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania do inicjacji osób homoseksualnych? Zgodnie z tym co przeczytałem, masonerię cechują idee wolnomyślicielstwa i oświecenia, jak również tolerancji i równości, jednakże nigdzie nie znalazłem odpowiedniej publikacji na ten temat. Z tego co mi wiadomo masoneria potępia wszelakie oznaki jakiejkolwiek dyskryminacji, jednakże nigdzie jednoznacznie nie opowiedziano się za "inną" orientacją seksualną. Z tego też względu uprzejmie proszę o odpowiedź lub też wskazanie odpowiedniego dzieła w którym mógłbym znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.

W dniu 30 marca 2012 r. Wielki Mistrz WWP w asyście przedstawicieli Rady Zakonu i w obecności gości z polskich obediencji wolnomularskich, dokonał uroczystego zapalenia świateł 10-tej loży WWP - "Witelon". Jest to jednocześnie loża eksperymentalna w polskich warunkach, pracująca częściowo w trybie korespondencyjnym. Głównym motywem przyświecającym powołaniu Witelona jest przełamanie impasu rozwoju sieci lóż poza stolicą. Warszawsko-korespondencyjny "Witelon" ma z czasem stać się zaczątkiem kolejnych lóż na tych Wschodach, gdzie obecnie nie ma wolnomularstwa. Na czym polega pomysł na "Witelona"?

Wśród tłumu ludzi nie wyróżniam się niczym,
Lecz przesłuchany pod opaską  na trzeci stopień się wspiąłem.
Ujrzałem Gwiazdę Płomienistą, wykonałem znak.
Stałem się ogniwem Łańcucha długiego jak czas
Aż po wiek Hirama, a może i głębiej.
Znak nasz wyryty jest na kamieniach,
Znajdziemy go w pustyni piaskach
Pod czystym niebem Wschodu,
Na równinach z wspaniałymi Świątyniami
Eposami naszej siły, chwały i wiary.
Znak nasz odnajdziemy w papirusach,
Których czas kolorem ochry naznaczył,
Na stronach, gdzie ślad pióra zostawił
Najpiękniejsze słowa człowiekowi w spadku.
Znajdziemy nasz znak na wzniosłych katedrach,
Na wysokich szczytach smaganych wieków wichrami.
Owłada on umysły, chcąc ludzkość uczynić lepszą.
U Mozarta go znajdziemy i w strofach Goethego,
W książce Condorceta, w zapiskach Arago.
Jednak wśród ludzi jestem zwykłym człowiekiem,
Bez pychy, szczęśliwy mogąc służyć innym.
Mimo mego stopnia jestem jedynie ogniwem Łańcucha
Połączonym z Wszechświatem przestrzenią i czasem.
Życie me to chwila, przede mną zaś Wieczność.

Pomnik Korczaka w Yad Vashem

Janusz Korczak był pedagogiem niezwykłym, którego działalność od początku skierowana była na ukształtowanie nowego człowieka a w rezultacie nowego społeczeństwa. Wielokrotnie powtarzał: „nie wolno zostawiać świata, jakim jest”.

Janusz Korczak (właściwe nazwisko: Henryk Goldszmidt), jedna z największych postaci XX wieku, urodził się w 1887 roku w Warszawie, w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. W opracowaniach encyklopedycznych na ogół jest przedstawiany jako lekarz, pisarz, pedagog, filantrop i działacz społeczny. Mało kto wspomina o tym, że był także wolnomularzem. Studiował medycynę w Warszawie, Berlinie i Paryżu. Należał do ścisłego kręgu warszawskiej inteligencji przełomu XIX i XX wieku.

Są osoby, których zainteresowania, pasja, powołanie, ujawniają się stosunkowo wcześnie a konsekwentnie realizowane stanowią o sensie i wielkości ich jednostkowego życia. Do takich osób z pewnością należy Janusz Korczak. Jego powołaniem był świat dziecka, któremu poświęcił życie w sensie przenośnym i dosłownym.